Giuliamo

Posted on by

Tora

Eindelijk heeft de aarde zijn portie water ontvangen en net voldoende zodat de aarde aan de oppervlakte nog vochtig mag zijn. Echter in de buurt van Parma waar ik oorspronkelijk heen zou gaan zie ik op het nieuws dat het daar minder positief was.

Een wat frissere temperatuur, een goede nachtrust en ik voel me totaal anders. Amai, wat een verschil, ik laat mijn longen goed vullen…. Zuurstof.
Ik wandel in het regionaal staatspark del Faro langs de rivier genaamd naar dezelfde naam.
Eindelijk mag ik terug wandelen in de natuur en er niet naast. Hoor ik wilde dieren, vele verschillende vogels, meer vlinders. Mogen mijn voeten wat zachtere ondergrond voelen. Door waterstromen wandelen.
Wat een immens verschil wandelen naast de natuur of wandelen in de natuur. De vrolijke noten van de vogels, de geuren, de kleuren, het contact, de energie… het kan een dagelijks natuurlijk medicijn zijn die aan ons voeten ligt als we het niet verpesten.
Als ik voel hoe verschillend het is van temperatuur om eventjes onder een boom te mogen wandelen… die is enorm.

Fornovo di Tora

In Fornovo di Tora kijk ik of er een sportwinkel is met kwaliteitsvolle wandelschoenen. Geen. Ik keer terug naar de Via Francigena. Een stijgende straat geplaveid met kleine ronde stenen. Een etalage met leder en kleurrijke sandalen trekt mijn aandacht… Leder… een van mijn zwakten. Een traditionele schoenmaker, iemand die zijn vakmanschap nog ter harte weet te nemen. Ik stap binnen en vraag of er een mogelijkheid is om nieuwe hielen te plaatsen. Yes. Ik heb geluk. Ipv nieuwe schoenen, is reparatie mogelijk. Het wordt een halve dag rust. Mijn benen zullen daar niet ontevreden mee zijn.
Rond 18 uur ga ik terug mijn schoenen ophalen. Een fijn contact. De man, Giuliamo, spreekt met zoveel passie over zijn werk dat het een plezier is om naar hem te luisteren. Hij laat me de verschillende leersoorten zien en zijn prachtige, kwaliteitsvolle en vooral comfortabele schoenen zien. Ook centuren. Ik moet mij inhouden… zoniet kom ik met een paar schoenen naar buiten. “Il conti per favori”, vraag ik hem. Hij verbeterd me, “il conto”. “D(o)uze”. We hebben plezier met de uitspraak en ik probeer hem de ou klank te laten uitspreken door het verschil te laten horen tussen dur en doux…” Een moment die ik niet zal vergeten.

’s Avonds mag ik de avond doorbrengen met drie nieuwe pelgrims.

Emilia Romagna

Posted on by

Kathedraal Fidenza

Het was moeilijk ontwaken deze morgen dit na amper vier uur slaap… Een onrustige nacht… Mijn jeukende onderbenen vonden dat ze mij in de nacht mochten wakker houden. De oorzaak is waarschijnlijk mijn afwisselende koude-warme douche op mijn benen gisterenavond voor het slapen gaan. Alleen heb ik fel mijn bloedcirculatie hiermee geactiveerd, wat dus geen aanrader was.

Op zoek naar nieuwe wandelschoenen. Niet te vinden. Ik zal het nog even met deze mogen doen.
Een neerdrukkende warmte, weinig zuurstof, te weinig slaap… Een aantrekkelijk B&B met zwembad op de top van een heuvel…Verleidelijk…helaas volzet.

Na de regio’s van de Aosta vallei, Piémont, Lombardi ben ik in de regio Emilia-Romagna.
Vanop de eerste heuvels een vergezicht op het gebied rond Piacenza en Fidenza waar ik de voorbije dagen was.
Een prachtig landschap. Zachte tinten, golvende lijnen, pastelkleuren… een levendschilderij.
Ik hoor kinderen. Een school. Ik vraag of ze mij kunnen helpen met wat water. De kinderen zijn een toneelstuk aan het spelen met aangepaste kledij en in het Engels. Het toneelstuk heet… jaja… ‘Roméo en Julia’. Op de achtergrond een wit doek waarop Steiner opstaat. Een school, in een huis, midden de heuvels, een klas van vijf leerlingen… Waw.

Ik stap verder… De geur van voeding… een keuken… een restaurant… Ohhh
Ik laat me innerlijk verleiden. Ik ontmoet een koppel die ik gisteren al even had gekruist op de weg. We stellen elkander voor. Julio en Martia. Op hun aanraden eet ik een plaatselijk ravioli gerecht en lamsvlees. We wisselen wat ervaring uit over de weg, over Italië, Frankrijk, Spanje en België. We hebben het over muziek. Voeding. Prijzen. Het leven. Als ik deel dat in onze straten, winkels, bars op veel plaatsen muziek speelt staan ze verwonderd te kijken. We delen een fijn samenzijn. Julio meld iets aan Martia. Ze vertaald in het Engels dat Julio mijn maaltijd betaald. “No no… Grazie”, meld ik. Ik voel dat deze neen uit mijn hoofd en oud gedrag komt, terwijl zijn gebaar vanuit het hart vertrok. “Si, Julio want it. Hi is a gentleman”, zegt Martia. Ik voel dat ik het kan toelaten… het raakt me… Hartelijk… “Grazie, grazie”, terwijl ik mijn rechterhand op mijn borstkas hou. Een traan komt in mijn ogen te staan.
Een heerlijke maaltijd, de compagnie, het gebaar, het samenzijn… Het gaf me terug energie om verder te stappen.
Een onweer is opkomst… ik heb zo een vermoeden dat het deze keer een hevige zal zijn.

Piacenza

Posted on by

Orio Litta

Zalig hoe de natuur kan toveren. Ik kijk uit het raam van de zalige Ostello van Orio Letta. Een donkere hemel, de zon, de natte straten, de weerspiegeling, de pittige kleuren…
Pablo ligt nog te slapen. Een jonge Italiaanse pelgrim. Hij neemt een dag rust omwille van een blessure. Een jonge kerel die al heel snel bewust en op een verstandige manier weet om te gaan met zijn lichaam. Gisterenavond hadden we ook heel wijze, filosofische gesprekken. Waar we elk met ons eigen manier van omgaan met geloof elkander begrepen in openheid en respect voor elkander keuzes en gevoelens.

Een groep jongeren gaan op bezinning. We verlaten het dorp via dezelfde weg. Ze wandelen achter me. Ik begrijp niet zo goed wat ze aan het vertellen zijn – wat er eigenlijk niet toe doet- wel dat spontaniteit en vreugde hoorbaar is. Ik geniet mee.

De nacht en de regen hebben wat voor afkoeling gezorgd. In de verte is geroffel hoorbaar. Een contrastrijke hemel. Wolken in verschillende formaten en vormen. Snel verplaatsen ze zich. Gelukkig blijven ze achter me. Ik geniet van dit weer, het brengt wat pit in het landschap. Zelf de elektriciteitspalen komen tot hun recht in het contrastrijke kleurenpalet.
Achter mij, links, rechts… ik geniet en besef hoeveel ik geluk heb met het weer. Tot nu toe heb ik weinig nattigheid gehad. Zelfs regen kan mijn dag niet om zeep helpen… en kan ik van genieten. Ik draai me terug naar voor…. Ik zie een muur van water op me afkomen. Het knettert pijpenstelen. Mijn paraplu… Op het onverwachts verrast… De verrassing was zo groot – net als de spanning die een kind kan voelen – dat ik spontaan een lachbui krijg, zelfs mijn buikspieren doen er pijn van. De tijd van de lachbui en de regen laag was terug over…

Een fietsende pelgrim komt voorbij gereden. “Halloooo”,roept hij. Ik antwoord terug. Hij zegt nog iets, in een voor mij duidelijk herkenbare taal. “Wablief”, roep ik. Hij reageert niet en verdwijnt… Gehaast.

Ik wandel een paar uur langs de rivier de ‘Po’ die door een groot deel van Italië stroomt en die uitmondt in de Middellandse zee. Door het onweer kies de verhoogde berm ipv langs de oever.
Vroeg op de avond kom ik aan in Piacenza, na lang wandelen in de drukte van de voorstad en industriegebouwen.

Piacenza

Piazza Cavalli

Palazzo Gotico

San Francisco

Kathedraal

Een bezoek aan het centrum, Franciscus kerk en de kathedraal. In de kathedraal hangt een hedendaags kunstwerk van het laatste avondmaal. Het is bijna echt. Ik sta te kijken naar de haarsnit van de apostelen. Wat een evolutie. Net als schilderkunst in de kerk, zijn gebruik van woorden hoogstwaarschijnlijk ook veranderlijk geweest door de tijd heen en aangepast aan de evolutie en groei.

Ik verlaat dan Piacenza na deze te hebben doorkruist op dezelfde manier als bij het binnenkomen.

Ik ga nog even naar een winkelcentrum, uit gebrek aan een kleine winkelier. Ik sta voor een koelkast.. rechts, links… bijna een 20 meter lange koelkast met niet anders dan soorten yoghurt. Ik vraag me af wordt dit alles verkocht of mag meer dan de helft in de container. De consumptie maatschappij… Er is gewoon teveel op de markt. Ik verlaat heel snel de winkel en ben blij een de rust en de eenvoud terug te mogen vinden in mijn kamer.

Zon-dag

Posted on by

Ik deel vandaag wat beelden. Geen zin in tekst. Het is trouwens zondag en feestdag 😁😜

Eerste kommunie, dorpsfeest

Orio letta

Ps. Aan de mensen die de weg in kaart hebben. Vanaf Piacenza ga ik richting Fidenza, Lucca in die buurt verlaat ik de Via Francigena om eerst de pelgrimstocht van Franciscus van Assisi te wandelen. Van hieruit dan richting Rome om dan de via Francigena af te werken.

Aartsengel

Posted on by

Op een zijweg van de Via Francigena ga ik langs de ‘basilica di San Michele’ in Pavia. Aartsengel Michaël. Als een magneet ben ik aangetrokken tot de Romaanse gevel…De basiliek binnenstappen ben ik onder de indruk van wat ik zie. Hoe langer binnen, hoe meer mij voelen wordt aangesproken. De onthaalmedewerker spreekt me aan voor een stempel in mijn credential. Zonder twijfel laat ik er eentje extra plaatsen ‘Michaël’. De eerste plaats waar het voor mij juist voelt en waar ik spontaan een kaars aansteek. Voor alle mensen die erom gevraagd hebben op de weg, in verbinding.
Prachtige verfijnde religieuze kunst. Driemaal wandel ik de ruimte rond. Een huwelijk zal hier straks plaats vinden. Op het einde wandel ik recht naar het dwarsschip. Zonder iets van het gebeuren rond mij aan te trekken blijf ik er een eind staan. Een stevig zachte énergie… In rechte lijn… mijn kruin… mijn lijf… mijn voeten en zelfs nog dieper … Mijn voeten kleven aan de grond… Ik sluit mijn ogen. Een gevoel alsof iets of iemand me begeleid….ik open mijn ogen… met een ingetogen dankbaarheid zet ik een stap achteruit… Ik verlaat de Basiliek na een woord te hebben geschreven in het boek.
Buiten op het plein voel ik dat ik wat tijd nodig heb om terug in het hier en nu te zijn… (ik nodig jullie graag uit deze website te bekijken)

Fietsers steken me voorbij. Een jong meisje, wat wiebelend aan haar stuur. Ik hoor de papa zeggen aan zijn dochter ‘Bravissimo’. Aan de andere kant van de straat een grote zwart-wit foto in een vitrine… Ze doet me stilstaan… straatwerkers…hoeveel mensen hebben die Romaanse keien in hun handen gehad, waar dagelijks zovelen over wandelen in de steden en tussen de velden.
Een klein blond meisje met krullend haar in een wieg… we kijken elkaar aan… ze glimlacht… verbinding… een Engelengezicht… Ze tovert mij een glimlach en brengt vreugde… Ik draai me nog even om… Weg.
Met een laan vol geurende lindebomen verlaat ik Pavia.

Twee dames en een hond wandelen me voor. Achter mij een wagen. Een bocht… Ik fluit op mijn vingers… De vrouwen worden alert.
Een jonge kerel op de fiets. Een fietsmand gevuld met het blad van de paardebloem.

Velden gevuld met toortsen. Graanvelden, maïsvelden en nog wat rijstvelden wisselen elkander af. Op de achtergrond, heuvels.
Het is wat, het zweet staat op mijn bruin gebrande huid.

Op de grond mijn schaduw en het silhouet van de uilenveer. Met een Zalige verfrissende avondwind laat ik me leiden doorheen de velden en dorpen.
Geraakt door de oeroude taferelen van beeld en natuurlijke geluiden… door de eenvoudige schoonheid van de wuivende granen in de avondzon eindig ik mijn dag in Santa Christina È Bissone.

Pavia

Posted on by

Chiesa Di San Giorgio Martire

Zeven uur in de morgen. Ik trek de deur van de Ostello achter me dicht. De kerkklokken luiden. Het dorp ontwaakt. De terrassen worden gevuld.
Kinderen worden naar het grote plein voor de kerk gebracht van Garlasco, waar een schoolbus hen oppikt.
Ouders staan samen te praten en sommigen nemen plaats op een terras. Het ochtendlicht schijnt langs de lichamen. De geur van de koffie komt mijn neus voorbij. Ik neem plaats voor een koffie voor ik vertrek naar Pavia, “Buon giorno, un café lungo tassa grande Porvavori, grazie”.

De dagen worden warmer… mijn lichaam past zich traag aan. Een lange weg langs een kanaal.
Ik geniet nog na van mijn verjaardagswensen. Plots wordt ik me bewust dat ik noch mijn vader, noch één van mijn broers heb gehoord. Een diepe zucht. Ik krijg hun gezicht niet van voor mijn ogen… Ik probeer bij mezelf te blijven… Iedere keer weer. Het weegt. Ik laat de gemengde gevoelens toe van pijn naar misselijkheid… Ik voel me wat onwel worden, een drukkende pijn op mijn schedel, een ontlading, tranen… Ik laat het toe, het mag er zijn. Alles mag er zijn. Durven kijken naar de onaangename gevoelens, ze toelaten is mezelf telkens de kans geven de andere richting op te gaan. De richting van ‘Liefde’ en enkel in dit gevoel wens ik met en bij hen te staan. Dit is de enige manier om te healen van wat al zo oud is. Wat me het meest pijn doet, is niet dat zij mij niet wensen, wel te weten en te zien dat waar zij indraaien een gelijkaardig gedrag is en een herhaling van wat generatie op generatie gebeurt. Eén gedrag die ziektes met zich meebrengt en veel onaangename dingen. Een gedrag die komt vanuit een diepe pijn, tekort. En dit generatiegedrag heb ik gelukkig vroeg kunnen voelen en zien. Ik heb me er doorheen geworsteld, aangekeken en ermee aan de slag geweest zonder toedekken. Wat niet altijd gemakkelijk geweest is voor mijn omgeving. Ik omarm wat van mij is. Wat van hen is laat ik bij hen. Ik open mijn armen naar hen toe en wens hen dat zij de weg van de liefde met grote L mogen gewaarworden… het Goddelijke in hen mag ontwaken en mogen genieten van het pure rondom hen.
Ik wandel verder met aandacht voor mijn ademhaling. Mijn hoofddruk verdwijnt langzaam. Mijn rugzak wordt lichter… mijn lichaam vrijer…
Voor Pavia wandel ik een natuurdomein in. Op mijn linkerkant een stroming de ‘Ticino’ die straks in de Po zal uitmonden.
De spinnenwebben komen zich op mijn huid kleven… Met een zacht gebaar veeg ik ze weg… Weg… Weg…

Vroeg in de namiddag kom ik aan in Pavia. De grootstad en hoofdstad van de provincie Lombardije is rustig. Ik slenter wat door de straten.

Pavia

Ponte di Coperto

Duomo di Pavia

Verjaardag

Posted on by

De zon schijnt over de ruïnes van de abdij en gerestaureerde kerk.
Samen met Fritz en… zijn naam ontsnapt me, vertrekken we samen voor terug een nieuwe dag tussen de rijstvelden.
In het volgend dorp – en al heel snel- nemen we afscheid van elkaar. Zij stappen verder, ik ga een kerkhof binnen. Een paar gebouwen (graven) intrigeren me.
Ik kan me sommige echo’s voorstellen… Een kerkhof op een verjaardag… Hihi…
Zoals jullie reeds hebben gelezen heb ik iets met kerkhoven… vraag me niet wat ik heb me nog nooit ongemakkelijk gevoeld op een kerkhof. Leven en dood is voor mij één. Een verjaardag vieren is dan ook de dag van een nieuw leven mogen vieren… en aan nieuw hangt oud… Of is het oud-nieuw… Nieuw-oud…… LEVEN, HERLEVEN

De berichten, e-mail, messenger, FB, sms’en lopen binnen… zoveel ver-jaar-dag wensen… zoveel moois, zoveel warms… ontroerend. Een prachtig zangstonde van twee lieverds en wat voelt het fijn een stem van thuisbasis te mogen horen. Verweg en toch dichtbij. In verbondenheid… Verbonden… Terwijl ik dit nu schrijf ontvangde ik net verjaardagwensen waar mijn hart vol van werd… Een geboorte mogen vieren… Twee hartsvrienden die binnenkort hun eerste kindje mogen verwelkomen… Nieuw leven schenken en verwelkomen…verbonden vreugde…
Dankjewel Allen… Dankjewel lieve mensen… Dankjewel om erbij te zijn geweest.

Carlos

Zelf heb ik verder genoten van het wandelen. De ontmoeting met ‘Carlos ‘ een rasechte Italiaan die met fierheid een pelgrims akte overhandigde. Een vast waarde geworden voor alle pelgrims op de Via Francigena. De prachtige natuur;de reuze boeketten klaprozen met hun hartelijk kleur;de muggen die me kwamen een kus geven;de kikkers die in volle overgave kwaakten; de vlinders die de weg opende;de lange grassen die wuifde; de linde, kamperfoelie en jasminoides die me een geurbad bezorgden. Het genieten van mijn kleren in de wasmachine te steken en dubbeldik te genieten van de verse was tegen mijn huid te voelen…
Het leven dankbaar mogen zijn, het leven mogen vieren.

Garlasco

Nacht

Posted on by
img_20180529_0925521239378128231376386.jpg

Vercelli

img_20180529_0924063611241674203997644.jpg

img_20180530_0943034376730010792435827.jpg

Een dagje rust deed mijn lichaam goed.
Na een aangenaam verblijf in het hostel voor pelgrims met de zeer attentvolle hospitaliero Francisco en Dominico verlaat ik Vercelli via de plaatselijke markt op dinsdag.
Wat me opvalt in Italië is dat er weinig tot geen achtergrond muziek ergens hoorbaar is, noch in de bar, winkels, straten, auto’s, supermarkten… dit vind ik best aangenaam… Geen muziek die wordt opgedwongen. Dit brengt een rust in drukke steden.
Wat ik ook wel heel fijn vind in Italië is dat men geen onderscheid maakt tussen juffrouw en mevrouw. Gewoon ‘dames’

img_20180530_0946494428986349267271778.jpg

img_20180530_0947198857731367646304479.jpg

img_20180530_0950283167517749961780942.jpg

img_20180530_0950507334539464900193270.jpg

img_20180530_0951358186258070928771151.jpg

De weg gaat verder via de rijstvelden. In plaats van op gelijke hoogte te wandelen met de velden, wandel ik nu op een verhoogde berm. Dit best wel aangenamer en kan ik daardoor genieten van de reflecties op het water. De fris groene kleur staat prachtig met het blauw van de hemel.

Een boodschap van Tineke… Shiva (onze poes) is gestorven aan een hartkwaal… het raakt me… pijn… mijn tranen vloeien… Ik heb even wat tijd nodig om te bekomen. Tineke deelt beelden van Shiva en over hoe ze afscheid hebben genomen met een ritueel en de goede zorg van Janus, op deze manier ben ik wat verbonden.

Rond 16u kom ik aan in een dorp en beslis om mijn dag in Robbio te eindigen. Boodschappen en een glas gaan drinken met Tobias. Samen met Tobias deel ik de pelgrimsherberg.
Ik ga vroeg slapen en hoop eens een nacht aan een stuk te mogen slapen.

img_20180530_0954458861436358767805604.jpg

Robbio

img_20180530_0954587912233802078885344.jpg

img_20180530_1002065627102030095563543.jpg

img_20180530_1335275563878894796759845.jpg

img_20180530_1337546860569098100671060.jpg

In de nacht wordt ik verschillende keren wakker al sprekend met een duidelijke stem. Ik hoor me zeggen “zuidelijk hoofdportaal open je deuren… Noordelijk hoofdportaal open je deuren…” Zodra ik mezelf duidelijk en bewust hoor spreken probeer ik terug in te slapen. Zonder mij vragen te stellen.

Bij het ontwaken besef ik dat er me iets te doen staat, wat is me nog niet helemaal duidelijk. Ik vertrouw en zal hier gewoon in volgen zonder mij teveel vragen te stellen.

Ik wandel vandaag terug een korte dag tot aan Abbazia di Sant’Albino. De houding van een man was me opgevallen bij het binnenkomen van de stad waardoor ik een vermoeden had dat er een pelgrimsherberg was.
Terwijl ik nu schrijf liggen drie mannen in bed. Zit ik in het donker te schrijven.
Buiten komt de wind op… een pauw… donder op de achtergrond… een onweer op komst…

img_20180530_1340234810739080349030588.jpg

img_20180530_1342384578781665343315230.jpg

img_20180530_1849244752706752401900151.jpg

Abbazia di Sant’Albino – Mortara

 

 

 

Rijstvelden

Posted on by

Een vrouw vraagt me of ze een beeld van mij mag nemen. Ze probeert me uit te leggen waarom, “ponto foto garbidge” terwijl ze haar gsm toont.
Een man in een witte wagen roept van de overkant “bravo”.
Ik verlaat Santhia via het station en kom heel snel tussen de rijstvelden terecht. De regen van gisterenavond was niet voldoende om de temperatuur te doen dalen.

Het landschap waar ik nu doorwandel leikt goed op een West Vlaams landschap. Plat, velden, af en toe een paar bomen, een boerderij. Mais, tarwe, rijst wisselen elkander af en gaat snel over in enkel nog rijstvelden.
Ieder veld wordt eerst volledig onder water gezet zodat de rijst er goed kan op vertoeven. De rijst die straks gezaaid zal worden komen in zakken terecht en worden ondergedompeld in water. De wielen van de traktor zijn in metaal zodat deze gemakkelijk kan rijden in een vochtig veld.

De velden zijn een ideale plaats voor watervogels. Vogels in zwart en wit die ik nog nooit eerder heb gezien met een bijzondere snavel.

‘Pjoetpjoet’… een trein. Geen enkel boomgaard in zicht waar ik me even kan schuilen voor de zon. Mijn drinkwater is bijna op. Het is heel warm. Net zoals gisterenavond verdwijnt de zon… Zou het nu deze avond gaan onweren…
Een muskusrat vlucht weg wanneer hij me ziet en neemt snel een duik in het water. Hopelijk kan ik dit straks ook… maar dan wel een duik onder een koude douche.

Na twaalf kilometer tussen openvelden kom ik aan in Vercelli. De hoofdstad van de Piëmont.
Ik sleur me door de straten opzoek naar de pelgrimsherberg. Een vrouw helpt me op weg. Een heel vriendelijke man Frederico opent de deur, een warm onthaal volgt en een even warme avond waar we de maaltijd delen.

In de nacht wordt ik wakker door een voelbare trilling. Onweer. Het geluid is zo hard dat zelf met oordoppen ik de slaap niet kan vatten. Dan maar een ontspannen houding aannemen. Handen achter mijn hoofd en genieten van het spektakel. Het onweer wiegt me later in slaap.