Over mij

Ik ben Jasmine Marie José Debels, Priesteres van de Roos.

Sinds jaren bewandel ik het pad naar de bron van het leven, diep in mezelf en op Aarde. Pelgrimeren is voor mij geen bestemming, maar een manier van leven.

Al twaalf jaar trek ik alleen te voet door zichtbare en onzichtbare landschappen, luisterend naar wat zich in het moment openbaart.

Het is niet zozeer ik die de weg kiest. Het is de weg die mij roept. En telkens opnieuw zeg ik ja.

Sinds enkele jaren begeleid ik ook pelgrims onderweg. Niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te houden voor wat zich wil tonen.

Onderweg worden we uitgenodigd om alles te verwelkomen: vermoeidheid en vreugde, pijn en verwondering, schaduw en licht. Om te luisteren naar wat er in ons beweegt en naar de stille boodschappen van de natuur. Wanneer twijfel opduikt, probeer ik het vuur levend te houden. Wanneer het pad onduidelijk wordt, herinner ik aan vertrouwen.

Een pelgrimstocht is een terugkeer naar de essentie. Naar de eenvoud van het bestaan. Naar de schoonheid van een gebaar, een stilte, een insect dat zijn werk doet. Mijn benadering is niet verbonden aan één religie, al eer en herken ik de wijsheid van vele tradities. De gnosis maakt deel uit van mijn leven.

Op mijn wegen ligt weinig vast. We vertrekken ’s morgens en laten het pad zich ontvouwen. Soms weten we pas bij zonsondergang waar we zullen rusten.

Voel jij de roep, dan is het moment misschien gekomen om ‘ja’ te zeggen.

Zo gaat ook mijn eigen pelgrimstocht verder… in verbinding met de Bron, met anderen. Een weg naar SamenZijn in AlEenheid. Een weg naar het Hart van de Roos. En wie weet ont-moeten we elkaar ergens onderweg en wandelen we een stukje samen.

– Usui Tibetan Reiki Master

2 gedachtes over “Over mij

  1. Dag Jasmine,
    Ondertussen zit mijn Camino met de fiets er ook reeds een maand op. Een maand vliegt voorbij… maar de voorbije maand juli die zal toch wel blijven hangen in mijn leven! Denk dat die tocht je leven terug een wending laat nemen. Hoeft daarom niet meteen een bocht te zijn, maar het laat toch iets ijzersterk achter.
    Wil je toch een dikke proficiat geven, op zijn Westvlaams dan maar! Een dikke pieper up je koke. Je blog was prachtig, totaal anders dan wat je alledaags leest. Het gaf een inkijk op je alledaags leven. Mijn lief was echt weg van de zinsbouw, en inhoud ervan. Ik eveneens, maar vooral van de weinige,maar steeds uitstekende foto’s.
    De Camino, die vergezelt een mens de rest van zijn leven. Gek hé maar de Camino is dat ook niet een sneeuwbal, die anderen aanzet? Na mijn thuiskomst, zijn er toch enkele in mijn omgeving die er reeds over praten.
    Ook ik heb op aandringen van mijn lief een blog opgezet. Niet meteen de bestseller van het jaar. Maar is altijd leuk als herinnering nadien. Wat ik wel veel koester is de foto site, die op enkele zaken na bijna klaar is. Gewoon foto’s zoals ik de Camino beleefd heb. Geen beroepsfotografie, ook niet van die lightroom en weet ik veel van die toestanden. Bekijk het gerust eens als pelgrim, of als fotografe.
    perfietsnaarcompostela.wordpress.com
    https://www.flickr.com/photos/brunodebruyne/sets/
    Met beleefde groet,
    Debruyne Bruno.

Plaats een reactie