Daglicht. Ontwaken. Geen kast meer te bespeuren. Alleen een lege muur. In de hoek staat een rode rugzak. Mijn kleerkast, en mijn compagnon voor het komende jaar.

Het leegmaken van mijn huis, de verhuis, het loslaten van materie… Ik heb het onderschat. Het was niet zomaar: hup, alles bij elkaar rapen en wegwezen. Het was stilstaan. Bewust kijken naar alles wat ik in mijn handen nam. Op tafel stond een kleine leren valies. Ik noem het mijn Mary Poppins-valies. Of de valies van Jozefien, l’Ange Gardien. Dat laatste past misschien nog beter bij mij.

Een tovervalies.

Mijn Mariabeeld, rozenkwarts, mijn pendelaar, verschillende paternosters…en nog zoveel meer van mijn kleine altaar verdwijnen erin.

Mijn handen rusten op de valies. Een stem in mijn hoofd zegt: “Als je terugkomt, zal dit het enige zijn wat je nodig hebt.” Hmm… Ik laat het voor wat het is.

Het proces van verhuizen was voelbaar tot in mijn organen. Van ophouden – constipatie – naar loslaten – diarree – naar ontgiften. Een lichaam dat zich losmaakt van ballast. Hoe dichter ik bij mijn vertrek van 1 april kwam, hoe vrijer en ruimer mijn lichaam begon te voelen.

Nu begrijp ik waarom ik toen in Rocamadour niet kon blijven. Het was nog niet het juiste moment. Nu kan ik zeggen: Ja. Ik kan.

De tijd vóór mijn vertrek voelde niet als een voorbereiding op mijn tocht van vandaag, maar als een losmaken. Een overstijgen van wat was.

Een nieuw begin.

Lumière du jour. Éveil.

Plus d’armoire à l’horizon. Seulement un mur vide. Dans un coin repose un sac à dos rouge. Ma garde-robe… et mon compagnon pour l’année à venir.

Vider ma maison, déménager, me détacher de la matière… J’avais sous-estimé ce processus. Ce n’était pas simplement : hop, tout rassembler et partir. C’était s’arrêter. Prendre le temps de regarder consciemment chaque chose que je tenais dans mes mains.

Sur la table se trouvait une petite valise en cuir. Je l’appelle ma valise Mary Poppins. Ou la valise de Jozefien, l’Ange Gardien. Ce dernier nom me correspond peut-être encore davantage.

Une valise magique.

Ma statue de Marie, du quartz rose, mon pendule, plusieurs chapelets…et tant d’autres objets de mon petit autel y trouvent leur place.

Mes mains se posent sur la valise. Une voix dans ma tête murmure :

« Quand tu reviendras, ce sera la seule chose dont tu auras besoin. »

Hmm…Je laisse ces mots là où ils sont.

Le processus du déménagement s’est fait sentir jusque dans mes organes. Du retenir – la constipation – au lâcher-prise – la diarrhée – jusqu’à la purification. Un corps qui se libère de tout ce qui l’alourdit.

Plus le 1er avril approchait, plus mon corps se sentait libre, plus l’espace s’ouvrait en moi. Je comprends maintenant pourquoi je ne pouvais pas rester à Rocamadour à ce moment-là. Ce n’était simplement pas encore le moment juste. Aujourd’hui, je peux dire : Oui. Je peux.

Le temps qui a précédé mon départ ne ressemblait pas vraiment à une préparation au voyage qui commence aujourd’hui. C’était plutôt un détachement. Un dépassement de ce qui était.

Un nouveau commencement.