De weg naar eenheid

img_20190626_1433001743342823682563967.jpg

Al heel vroeg vanaf het eerste kleuterklas zag ik dingen die rondom mij gebeurden die haaks stonden op wat mijn hart me vertelde. Ik leerde en bouwde afschermingen rond me heen waardoor ik door mijn jeugdjaren heen ben gesparteld.
Ieder levend wezen heeft nood aan affectie en zeker in de eerste levensjaren daar zijn ze nog het belangrijkste.
In het eerste kleuterklas vroeg ik even om affectie en gezien te worden, ik werd niet gezien dus vroeg ik om aandacht. Ik kreeg hierop een straf. De straf was in een kartonnenhuisje kruipen, die vol lag met dekentjes. Het huisje was veilig en viel erin in slaap. Hmmm, die straf werd een beloning voor me. Ik zag in dat door aandacht vragen mijn tekort op hartniveau werd ingevuld. Dus…. leerde ik… dat verder aandacht vragen tot later rebelleren me gaf wat mijn hart verlangde. Alleen hoe meer ik rebelleerde hoe meer ik verwijderd raakte van mijn eigen hart. Het werd bodemloos en niets of niemand kon het nog vullen want ik had erzelf onbewust afstand van genomen. Ik had mijn hart verlaten, want mijn focus lag op Rebelleren om te ontvangen.
Door in deze spiraal terecht te komen kon ik er niet meer alleen uit en werd het contact met anderen ongezond. Ik geraakte in een vicieuze cirkel. Eén iemand kon nog binnen geraken in mijn hart, mijn doopmeter, haar onvoorwaardelijjheid heeft ervoor gezorgd dat mijn lichtje bleef branden.
Ik groeide op. De puberteit kwam eraan. Mijn doopmeter verlaat deze wereld. Mijn houvast was weg. Hierdoor is er een beweging ontstaan waarin ik plots voelde dat er iets niet meer juist was, wie was ik, wat was ik geworden. De vragen raasden door mijn hoofd. Ik zag geen uitweg. Ik wou er niet meer zijn. Was dat nou het leven?!

Zes jaar zijn erover gegaan. Ik hangde vast aan het schoolsysteem, aan hiërarchie… Ik zat vast en had weinig uitweg. Ik moest kost wat kost volgen wat mij werd opgedrongen…Ik stapte in overleving tot ik afgestudeerd was met de gedachte eenmaal op eigen benen leef ik mijn leven. Een illusie.
Ik begon te kijken naar wat gebeurde en begon te zien dat bepaalde gedragingen niet bij me hoorden of niet meer.
Ik zocht hulp en liet me opnemen in de psychiatrie. Mijn maat was vol. Het begin van een ommekeer.
Gevoelens, emoties kwamen aan de oppervlakte liggen. Doorheen de tijd geraakten zaken getransformeerd en werden geheeld. Hoe minder zwaar het psychisch werd, hoe sterker mijn levenskracht terug kwam.

Soms ontdekte ik iets, kwam iets in een flits aan het licht… Had ik een eureka gevoel waarbij ik het van de daken kon schreeuwen. Waarbij ik het gevoel kreeg dat het opgelost was… alsof het plots 180° kon draaien… dit was ieder keer een kiertje die openging.
Het eureka gevoel kon me soms zo verblinden en me eventjes uit de werkelijkheid halen. Of me in het verlangen steken van een voorgekauwd ideaalbeeld tot de oase verdween. Deze brachten me vaak weg van wat mijn werkelijke weg was. Waarbij ik niet trouw bleef aan mijn eigen hart, mijn Zijn.
In het eureka gevoel kon ik mezelf verliezen omdat ik hierin nog te sterk afhankelijk was van de maatschappij, het stereotype, het voorgevormde, het gedacht zo te moeten zijn om erbij te horen, het gedacht als ik de tegenweg in ga ben ik niks. Telkens verloor ik hierbij mijn eigen, nam ik afstand van mijn hart en verloor ik mijn zelfvertrouwen.
Het ego was sterker. Telkens kwam ik in een soort droom en gaf het me ook een boost… Alleen van korte duur. Weg van de duurzaamheid. Door dit door te hebben… begon het pas…
Ik stopte met te gaan plukken bij anderen, of me bij de anderen gaan ‘neer’ te leggen. Ik leerde gaande weg mijn eigen zaadjes te planten en mijn eigen wortels te laten schieten.

Ik durfde eindelijk de weg naar binnen nemen
Ik had mezelf voorgenomen de weg naar puurheid te nemen, de weg naar de essentie, wie ik in werkelijkheid ben… En niet meer volgens de anderen of hoe de anderen me wilden zien… Ik wou gaan staan op mijn eigen benen. Tal van uitnodigingen, triggers kwamen naar me toe… Ze waren verleidelijk…want ze hadden mij een leven kunnen bieden die veel gemakkelijker zou geweest zijn. En soms ben ik erin gestapt, in het gemak… Heb ik ondergaan… op het einde van de stap werd ik me bewust dat ik dit in oorsprong niet was… Ik had mezelf voorgelogen. En ook… als ik de stap niet had genomen had ik het ook niet kunnen voelen wat voor me weggelegd was.

Ik herinner me een moment rond mijn 20ste, ik was toen op een huwelijksfeest. Dan komen er zo van die vragen ‘en heb jij al een vriendje?’. Ik kreeg het op mijn heupen van die vragen en probeerde ze te vermijden als de pest, alleen kon Ik er niet aan ontglippen. ‘Och, Huisje, tuintje, man, kinderen, hondje. Ik heb nog tijd. Het komt wel. Alles op zijn tijd’, hoorde ik me telkens zeggen.’ want dan gaf ik hen wat ze wilden horen en moest ik niet naar binnen gaan kijken naar wat werkelijk was. Want daar… had ik schrik om afgewezen te worden, om het ideaalbeeld dat de ander voor mij voor ogen hadden te laten inzakken als een kaartenhuisje, om hen te ontgoochelen, hen te kwetsen… ik kon signalen zo goed opvangen dat ik hen voor was. Zo kon ik ook zelf geen pijn voelen en afgewezen worden… Het kind wou toen geen pijn voelen.
Tot die laatste keer…alsof iets of iemand me in de rug duwde… Ik werd bewust dat ik al die jaren mensen had voorgelogen… EN vooral mezelf had voorgelogen. Ik was het moe om in de kudde mee te wandelen, me voor te liegen want besefte dat dit het leven niet was wat ik wou. Ik wou eigenlijk eenvoudig ‘Leven en Liefhebben in zijn puurste vorm’ en daar geen vorm aan geven of in iets gieten. Ik besefte toen dat dit me net vast stak en mij de vrijheid af nam…
Na de vraag, ‘heb je al een vriendje? kwam… en wat is zijn naam?’ ‘Hilde’, was mijn antwoord. Het werd stil… Voor de eerste keer werd het stil aan de andere kant. Geen protest, geen zwijgen werd me opgelegd. Right place, right time. Voor mezelf was dit het begin van iets nieuws, ik had midden in de menigte de stap durven zetten en voor de eerste keer durven gaan staan voor wat ik diep van binnen juist voelde… Dit heeft mij een enorme wilskracht gegeven om hierin verder te gaan staan…

Ik besef dat dit niet de gemakkelijkste weg geweest is en is, weet wel dat dit voor mij de juiste is en de meest waardevolste. ..
De weg was eenzaam in het begin en heb me vaak verscheurd gevoeld tussen mezelf en de ander… twijfelen of ik wel de juiste keuze had genomen. Diep vanbinnen wist ik van wel en ik deed verder in de beweging…
Ik kan vandaag zien dat de beweging die ik toen durfde te nemen ervoor zorgde dat ik ben gaan leren op eigen benen te gaan staan om me los te maken van de anderen. Om eerst compleet ‘Alleen’ te zijn (alleen = de durf de weg naar je diepste zelf te nemen.) Mezelf te ontmantelen van al wat niet meer bij me hoorde tot volledig naaktheid. Naar waar voor mij de essentie ligt, het Hart.
Te stoppen met te zoeken hoe en te willen, naar vertrouwen en geloven in het leven.
Dit was voor mij de enige weg naar mijn eigen fundering, bevrijding. En om dan vanuit die fundering in vrijheid terug naar de andere terug te kunnen stappen en de weg terug op te nemen van onvoorwaardelijkheid. De weg van samen zijn, naar alleen, naar SamenZijn In AllEenheid.

Een weg van zachtheid, naar niets meer moeten, want in wezen is de weg Zijn…want in wezen ‘ben ik’.

Een gedachte over “De weg naar eenheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s