Spiegels

Een café. Voor mij een vrouw…alleen. Haar ogen dicht… ze veranderen van vorm. Een innerlijke glimlach is te lezen. Haar lippen bewegen af en toe op het lied ‘Emmène moi danser ce soir’ van Michelle Torr. Mijn hart wordt geraakt. Hoever en waar zou deze vrouw nu zijn in gedachten! Ik geniet mee.

Reeds een maand geleden kwam ik terug van wat mijn pelgrimstocht zou zijn van Vezelay, via La Verna naar Israël. Alles op de weg wees me dat de beweging niet juist was. Dus vertrouwen op de boodschappen, lichamelijke symptomen, mijn intuïtie, signalen, mijn gevoelens… kwam ik terug. Voor sommigen niet te begrijpen en te volgen. Hmm, ja wat het universele voor je in petto heeft is niet altijd te begrijpen, gewoon vertrouwen…

In de voorbije dagen was ik eens gaan checken voor een vliegtuigticket naar Israël, een ongemakkelijk gevoel sloeg in de buik. OK, Jasmine dit is duidelijk. Ik hoef er niet naartoe en wie weet misschien…

Ik heb geen spijt dat ik terug kwam, integendeel door terug te zijn werd het me meer en meer duidelijk van het waarom.
En eigenlijk was het voor mij vorig jaar al duidelijk bij het afronden van de tocht in december.
De ‘tijd’ was/is klaar om wat ik heb mogen ontmoeten in mezelf op de weg, om het onvoorwaardelijke in het dagdagelijks leven te brengen. Het gaan integreren, erin gaan staan in ontmoeting met mezelf en de anderen. Op de eerste plaats vooral voor mezelf. Dit klinkt voor sommigen misschien egoïstisch, wat het absoluut niet is. Door de beweging op deze manier te nemen zal ik vanuit zuiverheid naar de andere verder kunnen in beweging gaan.

Het pelgrimeren krijgt een andere vorm.
En in volle bewustzijn aannemen wat op mijn weg zich aanbied, in de maatschappij, in relatie, in continuïteit, doorheen terugkerende thema’s en telkens in een diepere laag. Amai, er is geen ontlopen aan… Ze liggen niet meer onder de mat… Wel bloot op tafel. En diep vanbinnen bewust zijn, dat iedere laag een nieuwe kans is tot groeien, loslaten, transformeren door erin te stappen en ermee aan de slag te gaan. De durf om telkens opnieuw in vertrouwen en geloof verder te doen.

Durven, zelf-vertrouwen, geloven.

Geen twijfel, geen weglopen, geen vluchten meer in oude patronen, integendeel onvoorwaardelijk en op een zachte manier de kans grijpen om ze door merg en been te voelen, gewaarworden… tot op het bot. Naar binnen…
Het ene proces is nog niet afgekoeld, het andere komt al aankloppen. De snelheid is niet bij te houden. En dan de notie van tijd… een week voelt bijna als een maand en voelt soms al zover weg.
De angsten worden zachter en van kortere duur, sommige verdwijnen zelf of vervagen als sneeuw voor de zon.

Vorige week kwam ik in een stukje terecht waarin ik diep van binnen wist dat ik een keuze moest gaan maken, om nog meer de weg te kunnen gaan van onvoorwaardelijkheid naar mezelf. Mijn ziel wist duidelijk wat er gaande was. Het bewust worden stak me in een diep verdriet. Een stuk rond mijn moeder kwam terecht in een huidige relatie.
Mijn lichaam zat in weerstand, niet zozeer omwille van het thema die bloot kwam te liggen, wel omdat mijn mind me hierin vast stak en hierdoor angst aan de oppervlakte kwam om de huidige relatie te verliezen. Angst voor het oude los te laten en plaats te maken voor het nieuwe onbekende. Hoewel ik het thema moeder-vader al zoveel heb ontmoet op de weg, raakt het iedere keer een dieper laag tot ik volledig zal kunnen los staan van hen en op eigen benen zal staan, in mijn volle kracht. Afscheid nemen van.
Het besef dat dit thema voor de zoveelste keer in een relatie verweven is en ik hierop een oordeel had. Het oordeel van niet puur in de relatie te staan. Terwijl ik dit nu schrijf voel ik nu zo welke impact deze zin heeft op mijn lichaam en ziel. Hoe kon ik nu zoiets over mezelf gaan denken, hoe kon ik me zelf zo neerhalen terwijl ik net de weg wandel van authenticiteit.
Momenteel voel ik me in een soort van rouwproces zitten. Zacht verdriet is aan de oppervlakte, gelukkig niet meer van zo een intensiteit dat het pijn doet. Elke emotie laat ik toe en omarm ik in zachtheid.
De voorbije dagen zag ik onbegrip en onmacht bij derden. Ik liet het bij hen zonder oordeel naar hen toe.

De dynamiek tussen twee personen kan soms veel losmaken en zeker wanneer dezelfde thema’s worden aangeraakt. Er kunnen blijven in staan is het meer dan waard vooral wanneer Liefde aanwezig is. Je hoort me niet zeggen dat het eenvoudig is, integendeel het is werken aan jezelf en terzelfde tijd werk je in de relatie, voor elkaar. Ik kom graag terug op de woorden…. Durf, moed, liefde/Liefde, vertrouwen en geloof zijn mijn funderingen.

Ik zet me op een bankje langs het water. De telefoon… Ik had me voorgenomen om niets te delen over de inhoud aan de telefoon. Ik had nood aan rust, en wou me niet verliezen in woorden en ook om de rust tussen ons waar we beiden nood aan hebben.
Tot ik ‘A’ zei en voelde dat de flow waar ik inzat mij meenam naar verder delen en ik vrij kon delen. Geen spreken vanuit de ‘mind’ , wel een delen vanuit de bron, mijn bron. Alles was zacht aanwezig.
De spanning in mijn lijf verdween, tranen kwamen aan de oppervlakte en terzelfde tijd kwam ook bevrijding.
Het durven verwoorden van het thema, het durven zelf zien zonder schrik te hebben om te verliezen of afgewezen te worden. Het kunnen zien en voelen dat de angst niet van nu is, wel iets oud is dat ik meedraag. De kans die men krijgt in het Nu om te groeien en anders te doen.
De kans die ik kreeg om in Liefde, in een liefde te zeggen ‘ga, ga als dit je verlangen is’ dit was op hetzelfde moment bewust worden van het groeien van het kleine meisje in me, die zich vrij aan het maken is van… om voelbaar als volwassen vrouw in het Nu in gedachten en vanuit hartgedragenheid tegen mijn moeder te zeggen ‘als dit jou keuze is om… ‘ga,ga….’.
Deze situatie brengt me in een flits terug naar een moment op mijn pelgrimstocht vorig jaar. .. toen ik rechts van me, mijn moeder voor me zag met een zachte glimlach kijkend naar me en waarvan ik afscheid nam, links een wit-blauwe lumineuze verschijning die mij naderbij kwam en in me….

Op het moment dat ik in de flow aan het delen was, voelde ik mezelf terugkomen in mijn eigen vertrouwen en kracht en nam ik hierbij zelf mijn recht op bestaan in handen. Zonder schuldgevoel, zonder angst. De spanning verdween in mijn lichaam… De verbinding tussen mijn kruin en de aarde voelde evenwichtig en kon ik verder delen vanuit de bron, daar waar het zuiver is.
Het bewust worden dat durven uitspreken niet altijd hoeft te eindigen in een breuk, niet altijd gekoppeld aan afscheid. Vooral niet wanneer je allebei durft te kijken in de spiegels die men aan elkaar schenkt. Zo van die irritante stukken die willen gevoeld worden.

Ik voelde voor mezelf een verandering in de relatiedynamiek, het was belangrijk dat ik trouw bleef aan mezelf en vertrok vanuit de nood wat ik op dit moment nodig had, zonder bezig te zijn om mijn huidige relatie te redden. Kunnen zien waar het daadwerkelijk over gaat, en bij de ander kunnen laten wat van de ander is. Te vertrekken vanuit wat wil ik in het leven, nl. mijn eigen plek innemen … durven gaan staan… alleen… Met het vertrouwen dat de ander blijft, om dan van hieruit in verbinding naar de ander te stappen.

Door deze beweging voel ik dat er een stevige bedding wordt gecreëerd in de relatie die breder wordt en de wortels alsmaar dieper waardoor het verder in Liefde kan blijven gedragen worden. En ook al zijn de processen niet eenvoudig, ze zijn een godsgeschenk om dichter bij mezelf te komen. Om verder te groeien naar onvoorwaardelijk Liefde in mezelf en met de ander. Het is een godsgeschenk binnen een Liefdesrelatie wanneer beiden bereid zijn om elk zijn/haar verantwoordelijkheid hierin te nemen. Deze Liefdesrelatie is… een godsgeschenk. Ik ben je dankbaar lieve vrouw voor wat we samen al hebben neergezet en bereikt. Ik heb je lief.

Door de beweging, de flow te blijven volgen, zonder in strijd te gaan gaat alles vanuit een vanzelfsprekendheid en voel ik me hierin telkens gedragen. Het onderscheid leren voelen tussen het hartgedragen en het ego, want die laatste kan behoorlijk wat barrières plaatsen en kan ervoor zorgen dat de vloeiende beweging al heel snel vastlopen wanneer de mind de bovenhand neemt.
De meeste duidelijkheden, wijsheden, opklaringen gebeuren wanneer ik in beweging ga. Ipv stappen, gebeuren ze nu op de fiets terwijl ik met mijn bagage heen en weer fiets naar de plaats waar mijn materiaal gestockeerd sta. Dan kan het zo luchtig opklaren binnenin en krijg ik duidelijkheid hoe ik oude patronen kan transformeren.

Dus op mijn programma… blijven bewegen. Al is het maar de eenvoudige beweging van rechtstaan wanneer spanning voelbaar is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s