Even terug…

Met mijn rug tegen de verwarming. Een kopje warme thee van citroen Verbena. Het getik van winterse buien op het raam en de gure frisse wind die zijn weg zoekt tussen de raamkozijnen, denk ik even terug aan de voorbije periode vanop ‘La colline Éternelle’.

Ik sluit mijn ogen en verdwijn ver in gedachten naar de voorbije weken….

Ik zie de zon schijnen op het raam van ‘la chambre Érable’. Ik hoor de vogels zingen en het is net alsof ik de prille lente doorheen mijn lijf voel stromen en toch… ik zit midden in de winter en de donkerste nachten staan voor de deur.

Tijdens een korte pauze zoek ik even op ‘huizen te koop’, in Frankrijk. Het plamuren, schilderen, repareren… en nog zoveel meer deed me zin doen krijgen om in een eigen stekje te werken… wie weet komt ooit wel iets of… niets… of anders… alles is open. De beweging op zich is al om te genieten. Want niets moet. Zalig.

G. stelt voor dat we bosjes maken van Maretakken om ze uit te delen in het dorp van Avioth. Een super idee. Met verschillende mensen zetten we ons in beweging. De één knipt de takjes, de ander verzameld, maakt strikjes, wenskaartjes..
Zo een zestigtal bosjes zijn gemaakt en liggen in een rieten mand klaar om uit te delen. Het is zalig om te zien hoe we zonder veel woorden elk een eigen taak opzich hebben genomen.

Deur aan deur, bellen of kloppen we aan. “Bonjour…, on vient vous offrir cette petite branche de gui”. Sommigen waren verwonderd, de andere geraakt, ontroerd door de beweging… Allen waren superblij. En wij… wat was het deugddoend en hartvullend.
Een paar dagen nadien kon ik hier en daar de takjes aan de deur zien hangen. Mijn mondhoeken maakten een opwaartse beweging.

Een eendagse wandeling heen en terug van Avioth naar Orval deed me deugd om even ‘le Centre de Partage’ achter me te laten en tijd te maken voor 100 %mezelf. De natuur en beweging.
Orval, hmm… de beweging er naartoe was zalig en Orval, jah, vele hebben hier een waw gevoel. Behalve de ruïnes die ik boeiend vind en wat gewaarwordingen hier en daar, de rest, gewoon Orval. Niet meer, niet min.

21 december. Midwinter. Conjunctie Saturnus en Jupiter. Helaas is ze hier niet te zien. Regen en bewolkt. Samen met G. stap ik de avond in met de ‘No dimension’ van Osho om te eindigen in een Soefi dans. Wat heb ik ervan genoten. Het was lang geleden dat ik deze dans nog had gedanst.

Wat heb ik genoten om in Avioth te zijn. Aktief te mogen deelnemen aan het dagelijks gebeuren. Zoveel nieuwe mensen te hebben mogen ontmoeten. Zo boeiend om de bewegingen tussen elkander te mogen zien en voelen. Mezelf gewaar te worden in soms momenten van stilte en andere keren in drukte. Hoe ik kon blijven staan in mijn eigen kracht, trouw aan mezelf. Trouw aan mijn persoonlijke weg zonder erbij te willen horen om dan mezelf te moeten verliezen, want trouw zijn aan zichzelf, is het recht nemen op bestaan.
Bijzonder hoe ik de laatste tijd ook mag gewaarworden hoe krachtig, doordacht en doorvoeld ik mijn weg wandel, zonder vooruit te willen lopen. Er wordt me soms gevraagd wat ik van plan ben of wat ik zal doen, waar ik naartoe wil. Ik kan niets anders dan melden of delen dat ik leef van dag op dag, met een volle aanwezigheid in het Nu. Met mijn hele wezen weet ik zelf niet meer wat het andere is, of is geweest. Nog nooit heb ik het zo krachtig mogen aanvoelen dat iedere beweging, iedere handeling dient vanuit een puur-Zijn te vertrekken, vanuit zuiverheid. Het is vertragend en zogoed aanvoelend. Een keuze die zo juist en natuurlijk aanvoeld.

Mensen zien groeien… en ervan genieten. Mij danken om wat ik hen bracht..
‘hmm, Jasmine kan je zoiets wel delen. Kan je dit open delen. Wil je hier iets mee bereiken, waarom zou je het delen, zit hier iets achter.. Is dit niet een beetje jezelf in de kijker willen plaatsen… Een tal van vragen fladderen doorheen mijn hoofd.’… Fladderen. Vragen waarbij ik kon aanvoelen dat ze niet meer hetzelfde gewicht hebben in de weegschaal. Er was geen ene kant die meer doorweegde dan de andere kant. Geen piédestal of geen klein houden, geen oordeel meer naar mezelf, … het was. Ik kon ontvangen zonder meer, zonder dat het me in een bepaalde richting duwden vanuit een oud patroon. Wel een evenwichtige weegschaal waar mijn waarden, kwaliteiten de metalen pin in evenwicht in het midden houdt. Een metalen pin, als een speer die van boven naar beneden vertikaal wordt neergezet in de aarde. Als mijn lichaam die rechtop staat, met de armen horizontaal in balans.

Een fikse windstoot haalt me terug naar mijn kamer in Vézelay. De dag sluit zich… mijn ogen ook. Tijd om deze dag af te ronden. Slaapzacht.

2 gedachtes over “Even terug…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s