Venus

Limeuil – la Dordogne

Limeuil

Get up & Boogie’ met deze leuze geschreven op een bord in het restaurant start ik mijn dag.

Boven de Dordogne hangt een dikke laag mist. Een façade, ‘boulangerie’…wat ooit was. Water, een appel, kastanjes, mijn ontbijt.

De weg heeft fikse stijgingen en dalingen. Ik spreek mijn reserves aan. Mijn benen voelen zwaar. Onder mijn voeten dikke losliggende
stenen in een zandbed. Met aandacht zet ik mijn voeten neer, vooral bij het dalen. Best wel vermoeiend.

La Bugue

In Le Bugue vraag ik uit nieuwsgierigheid   info over de weg. ‘Vous voulez que je vous amene?’, vraagt de vrouw onmiddellijk. Lief van haar. ‘Non merci, c’est bien gentil de votre part. Je vais marcher.’ Twaalf kilometer te gaan naar Les Eyzies. 
Achter iedere hoek komt er ergens wel een typisch huisje uit de streek te voorschijn. Ze zien eruit als peperkoekenhuisjes. Platte dakpannen, kleine mezanines, onregelmatige stenen, kleine donkere vensters…
In Saint-Cirq bezoek ik la Grotte Préhistorique du Sorcier. Gekerfde tekeningen zijn er te zien, vooral de van de tovenaar.  Afwisselend wordt gewerkt met warm en koud licht om de verschillen te zien in de steen. Boeiend. Ik voel me net een kind in volle verwondering voor de tekeningen.

Grotte Préhistorique du Sorcier

Grotte Préhistorique du Sorcier

Een vrouw in een geruite schort komt in mijn richting. Een moeizame stap. Een emmer in de hand. ‘Bonjour madame, cela fais du bien d’etre dehors avec ce temps’, deel ik met de bejaarde vrouw. Ze kijkt me aan. Een open en lachend gezicht. ‘Oh, tous est detraquer la haut’, vertelt de vrouw terwijl ze met haar hoofd naar boven wijst en met een rollende rrrr . Ze glimlacht.
Wat verder stopt een wagen. Een venster gaat open. Ik herken de vrouw. ‘En vous prend avec dans la voiture, je vous est vue a Bugue.’ ‘Non, merci’. ‘Vous voulez vraiment marcher’. We zwaaien naar elkaar. De wagen rijd verder.

In het museum kocht ik een hanger van een Venusbeeld. Een beeld passend hoe ik me voel op dit moment. Vrouwelijk, zacht, rond. Waar ik mezelf een bedding kan geven en thuis komen in mijn lichaam, waar warmte voelbaar is. En terzelfde tijd voel ik dat ik een bedding wens te zijn voor anderen, in de bredere zin. Een verlangen om zorg te mogen dragen voor anderen in evenwicht met mezelf en verzorgt worden. Als een vrouw/moeder die haar armen opent en mag zeggen ‘kom’. Het beeldje beeld voor mij ook heel goed uit hoe ik deze regio aanvoel. Gedragen in een immense zachte bedding. Een plaats waar je je thuis voelt in zachtheid en veiligheid.

Les Eyzies

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s