Christiane

Ik klop aan de deur van de woonkamer, “bonjour, Christiane. Bien dormis ?” “Oui, et toi ?”… De ontbijttafel staat gedekt. Na het ontbijt wandelt Christiane met me mee. Gaan we naar de pastorij, de kerk openen, kaarsen aansteken, een foto. Bij het buitenkomen komt de geur van versgebakken brood onder onze neus. “Tu a envie après une brioche, vient… en va a la boulangerie.” Christiane trakteert me… ‘deux croissant au beurre’.

Monceni. Oeps… Ik moet dringend… geen openbare toiletten… O oooo…. Les Ursulines… Een deur, ik klop aan. “Bonjour, je suis à la recherche de toilette. Pouvez vous m’aider ?” “Oui, venez”, Een dame met lang opgestoken haren, een jeugdige bril… De leerkracht van een kunstatelier.
Ik denk terug aan Christiane en haar kunst schilderwerken. “Vous êtes en promenade ?”. En zo begin ik te vertellen. Deel ik een ervaring. Wat het met me doet… een korte getuigenis… “Et vous faites des conférences ?” “Oh, si en me demande oui bien sûr et je crois bien que je vais en faire.”… En ik praat over de cinema… En zo komen we tot bij Christiane… “Oh, en connais Christiane”, gaat er in koor door de ruimte…. “Vous voyez il n’y a pas de hasard”. Een vrouw staat met tranen in haar ogen naast me. Ik kijk haar aan en wrijf met mijn hand over haar arm.

Wanneer ik zie en voel wat mijn getuigenissen brengen bij mensen. Dat ik mensen kan ontroeren, hen vreugde brengen door gewoon mezelf te Zijn. De weg van hart naar hart…Vandaaruit zal alles vanzelf vloeien en groeien. En zo zal het lontje blijven branden.

Een strakke wind is aanwezig. De geur van naaldbomen. In het midden een veld hangt een dode Kraai op een stok. Van een naaldbos naar een loofbos. Kastanje bomen.
Een niet felle herfstzon schijnt op de masten die af en toe tegen elkaar wrijven. Soms is het net een onzichtbare deur die zich opent. Een tak die kraakt. De kruinen dansen samen in een vloeiend beweging alsof ze iets aanroepen.

Mijn laatste kilometers naar Broye. Ik kom langs een lange muur van een boerderij, de muur reflecteert de warmte die hij ontvangen heeft van de zon. Vogels zingen hun lied en doet me denken aan de lente. Een man en vrouw staan te praten. Ik spreek hen aan… de man brengt me naar een klein kasteeltje waar ik in een huis midden een park zal overnachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s