Gorges de Covatannaz

Een zonnestraal. Ik spring uit mijn zijdenlaken. De vensters… luiken… En dan… Adembenemend…
Aan de horizon, de Alpen.

Op een traag ritme daal ik St. Croix af. Op een splitsing tussen een dubbele weg en een smalle weg zie ik staan ‘Gorges de Covatannaz’. De via Francigena neemt me mee langs de dubbele weg. Hmmm… Een vrouw komt naar me toe. “Vous cherchez ?” “Bhein, je voie que cette route est beaucoup plus calme ! Et j’ai envie de la prendre.” “N’hésite pas, elle est magnifique et vous aller arrivée au même village en bas.” “Je vous remercie beaucoup madame ?” De vrouw had me zien staan en kwam naar buiten om me de weg te wijzen.

Een stap zetten is er bijna een teveel…niet dat het fysiek zwaar is, wel omwille van alles wat ik mag zien en vooral gewaarworden. Alsof ik gedwongen wordt om te vertragen.
Een wondermooi landschap…het ademen van zuivere lucht… ruimte… Een open lichaam, een open geest. Na wat asfalt, een weide kom ik al heel snel op een bosweg in een ravijn… Een heel aangename en ook intense energie is voelbaar. Op bepaalde plaatsen geraak ik niet meer vooruit… groots… ruim… intens… diep… geankerd… Ik laat me leiden door de bijzondere plaats… thuiskomen… aanraken…geraakt worden. Aarde… Water… Vuur… Lucht…
Een open plaats. Een reuze boom… Zeven… Een grot… Bedding… Geborgen…
Ik kan zelf niet echt in woorden of me in een zin uitdrukken wat hier is… het heeft zelf geen zin omdat het niet in woorden kan gevat worden… Misschien kan ik me via mijn beelden uitdrukken… Neen, ook dat niet…via aanraking, via stilzwijgen bij elkaar…ja, dit voelt juist

Een vrouw komt aangewandeld. Sarah. “Vous ressentez une énergie ?” Zonder twijfel antwoord ik, “oui, la, allez y” en ik wijs naar de plaats. Een aangenaam contact en babbel volgt. Een omarming… we nemen afscheid.

Vanaf verschillende plaatsen kan ik duidelijk de Alpen zien. Twaalf dagen heb ik normaal nodig om van de Franse-Zwitserse grens naar de Zwitserse-Italiaanse grens te wandelen. Ik ben wat verwonderd van de polutielaag die boven de horizon hangt, Saint-Croix was veel zuiverder van lucht dan hier beneden in de buurt van Neufchâtel.

Pas naar de avond toe zie ik de Mont-blanc op het moment dat Vàlerie me haar wijnvelden laat zien, en haar verhaal deelt over het contact en hechte band met haar overleden grootvader.

2 gedachtes over “Gorges de Covatannaz

  1. Awel Jasmine, het is weer een eer om jou te volgen op je pad. Telkens als ik een melding krijg, ben ik benieuwd wat je ervaar op je weg. ik ga dit jaar niet op ‘mijn’ op de fiets, en ben toch jaloers wat jij tegen komt. Zo mooi, dank je Jasmine. Veel steun en wind in de rug, Peter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s