Vincent

“Bonjour Franck a tu bien dormis”, vraag ik terwijl ik op zoek ben naar mijn kousen en kleren die Nathalie met veel zorg gisteren voor me heeft gewassen.
Ondertussen komt ook Nathalie naar beneden.
De nacht was kort voor hen. Midden de nacht zijn ze op spoed beland. Nathalie deelt me wat gaande was terwijl we samen een koffie drinken en Franck gaat werken.
Ik hoop op een spoedig herstel en duidelijkheid in de situatie.
“Oh, tient encore du jambon sec de Franck pour le long de la route”. De heerlijke zelfgedroogde ham van Franck. “Oh, super merci.” “Arrête de dire toujours merci, merci ci, merci ça..” “Ah, pas toujours. Je n’ai pas dit merci pour les toilettes.” Nathalie begint te lachen.
Hihi, gisteren toen ik vroeg om hun adres te melden in mijn boekje zei Nathalie, “attend je cherche mon crayon du dimanche.” “C’est quoi ça”, vroeg ik haar. Ze keek me aan met een glimlach en antwoorde, “une boutade.”
In mijn pelgrims paspoort, ‘Le Creanciale’, staat geschreven.
‘une rencontre inattendue et très enrichissante. Merci de t’ être arrêté chez nous. Nathalie et Franck’

Ja, ik ben zo iemand die heel lang kan geloven dat ‘l’huile de coude’ bestaat. Zo heb ik bijna veertig jaren gelooft dat deze zogezegde olie bestond. Hihi.

De ochtendzon brengt een warme zachte omhulling aan de natuur.
Ik wandel de weg af zonder er werkelijk bij stil te staan, in volle vertrouwen, zonder zorgen. Geen kilometers, afstanden, cijfers… gewoon bewegen en genieten van ieder moment in het hier en nu.
Waar de zon zich laat wachten, zijn prachtige rijmtapijten zichtbaar. Tapijten met ontelbare kristallen die schitteren. Pimpelmezen verwelkomen me. Roodborstjes blijven nieuwsgierig zitten. In de verte hoor ik ergens een druk verkeer… ver weg…
De bladeren van de bomen dansen in een wind bries en brengen een zachte ondertoon aan het vogelgezang.

Zoete geuren maken zich vrij in de natuur. Gele vlinders dwarrelen voor me, en openen de weg. Drie zwarte spechten zitten elkander na.
Hoog in de lucht drie thermiekende buizerds. Ze blijven me telkens fascineren, wat hou ik van die vogels.

Een pauze in Clermont en-Argonne….een bankje… een aangeboden koffie… een babbel in de zon.

Mijn dag eindigt in Foucaucourt sur-Thabas. Ik bel aan, een man roept in de verte. Ik wandel ernaar toe. ” Bonsoir, je suis à la recherche d’une personne qui peut m’accueillir.” “Bhein, en va vous trouvez cela” Vincent. Zijn ogen stralen, zijn zijn is omhuld met één en al zachtheid.

Samen met Vincent help ik hem in het vullen van zakken met biologische bloem. Vincent heeft al 52 jaar een biologisch bedrijfje in granen die biodynamisch gekweekt zijn.
Na de bloem, richting de koeien. Melken en melk geven aan de kalfjes. Amai, respect voor de vele boeren die dagelijks vele uren kloppen, zeven op zeven.
Soms ontmoet je van die mensen waarbij je voelt, hmmm wat een prachtige ziel. Wel Vincent is zo iemand.
Aan tafel opent hij mij zijn hart, tranen rollen over zijn wangen. We delen warme, intieme momenten uit ons leven. Een boeiende avond die nog lang zou kunnen duren…

6 gedachtes over “Vincent

  1. altijd mooi en pakkend om te lezen, krijg er soms kippenvel van, moeten echt ontmoetingen zijn die bijblijvend zijn, groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s