Basilique Sainte Madeleine

img_20181026_1725352161229471101220154.jpg

img_20181026_1725577796251231101698912.jpg

Zeven uur…. Een nieuwe dag ontwaakt…na een fiks uitzweten deze nacht sluit ik de kamer in het hotel en dank in gedachten de onbekende persoon die voor mij deze kamer heeft benuttigd. Gisterenavond was ik namelijk hier terecht gekomen omdat de eigenaars nergens te bespeuren waren en daardoor mij niet konden wijzen waar de verwarming was in de gîte d’étape. Dus ben ik maar zelf opzoek gegaan. Ik ga terug naar de gîte om mijn ontbijt klaar te maken. Wat later verlaat ik het dorp na een bezoek aan de apotheek voor mijn bestelling aan natuurproducten.

Dik ingeduffeld en op drie dagen stappen van Vézelay vertrek ik met volle moed, zien wat de dag me brengt.
De natuur is stil, een rust ligt over het landschap. De enige klanken die hoorbaar zijn… mijn voeten en de druppels water die van de bladeren parelen.
Ook al is mijn fysieke kracht op een laag pitje, de zachte kracht in mij blijft aanwezig. Na ongeveer vijf kilometer hoor ik een wagen in mijn richting rijden. Ik steek mijn duim uit. Hij stopt. Het komt me goed uit, hij rijdt gewoon naar daar waar ik dacht mijn halte te houden. Ouroux le Morvan.

Naar het gemeentehuis. Een telefoonnummer wordt me gegeven. Ik bel een gite d’étape. Het antwoordapparaat. Omwille van mijn verkoudheid klop ik niet aan bij de plaatselijke bevolking en wens ik mezelf de ruimte te schenken die ik nodig heb om te herbronnen en naar binnen te gaan.
Een bar. Bij het openen van de deur komt de warmte van een openhaard naar me toe. Deugddoend. 20 minuten later belt de vrouw me op van de gîte d’étape. “Oui, bonjour madame j’ai entendu votre message. Est ce pour ce soir ? Je ne peut que ouvrir à 17 heures. Puis je dois encore préparé la chambre. C’est aussi obligatoire de téléphoner 48h avant d’arriver.” Haar woordenvloed gaat zo snel dat spreken geen zin heeft. Ik wacht af.” Bonjour madame, je vos remercie de m’avoir rappelé. Il n’y a personne d’autre qui peut m’aider à me faire entrée”. “Non” “Alors je vais continuer mon chemin. Je suis aussi rien obliger et téléphoner 48h avant que je sais que je vais tomber malade, faut le faire… Mon lit ne dois pas être préparé. Mais ce n’est pas grave c’est que je ne doit pas m’arrêter ici.” Ik hoor aan de andere kant plots een veel zachtere benadering gevolgd door,” vous avez êtes voir un docteur ? “.” Non, merci. Un docteur n’est pas nécessaire. ” We danken elkander en nemen afscheid. De bar sluit. Ik stap verder. Het gaat wat beter dan deze morgen. De middagpauze deed me deugd.

img_20181026_1729353190765941510124214.jpg

La Cordelle

img_20181026_1507048375477664044544283.jpg

Ik ben amper op veertig kilometer van Vézelay. Een plaats die me niet onbekend is, veel voor mij heeft betekend tijdens mijn eerste pelgrimstocht en waar ik in een warm kader mij zal kunnen laten glijden. Ik beslis dan ook om verder mijn duim uit te steken. In twee verschillende wagens kom ik uiteindelijk aan beneden in de buurt van Asquin.

Via la Voie de Vézelay of via Lemovicensis. Ga ik eerst naar ‘La Cordelle’ (eerder Chapelle saint Croix) de plaats waar in het jaar 1217 de eerste franciscanen zijn aangekomen op vraag van fra Francesco. Vanuit deze geschiedenis en gebeurtenis ontstond de pelgrimsweg ‘Chemin d’ assise’ (van Vézelay naar Assisi) . De weg die ik onbewust nam vanuit Assisi en die ik spontaan noemde ‘Chemin de Vézelay’ zonder te beseffen dat het andersom was.

img_20181026_1730226684684727118481368.jpg

Saint Croix

img_20181026_173051117689229031435738.jpg

Een rust komt over mij… Ik zet me neer op een houtenbank in de eenvoudige en serene ruimte.
Ik wordt gewaar dat een subtiele beweging mijn lichaam vult… Via mijn benen voel ik traag mijn lichaam zich vullen met een aangename gewaarwording.
Met zorg en in zachtheid neem ik de weg via la Saint-Croix naar de basilique Saint Madeleine.
Hoewel mijn benen zwak aanvoelen, mijn borstkas en buik vullen zich met wat het thema van deze tocht inhoud…. Liefde.

Aan de voet aangekomen van la basilique barst ik uit in tranen. De tranen komen en gaan, ik laat ze vrij vloeien.
In Centre Madeleine heb ik mijn nestje klaargemaakt in één van de zalige slaapzalen. Op mijn bed… mon sac de rêves en vier wollen dekens.
Ik blijf hier in Vézelay tot het juiste moment er is om de weg verder te zetten.
En mijn verkoudheid… die is er niet zomaar.

img_20181026_1731415822569087863334947.jpg

Marie Madeleine

img_20181026_1732052592704499756205594.jpg

img_20181026_1732302024920492022278225.jpg

Jacobus

img_20181026_1733583891097863285998634.jpg

fra Francicus

img_20181026_1734195877316668551489644.jpg

img_20181026_173433226430578705207654.jpg

2 gedachtes over “Basilique Sainte Madeleine

  1. Beterschap Jasmine zorg goed voor jezelf. Ben ook een beetje verkouden terwijl ook ik veel buiten ben en veel sport. Voor mij is het geen probleem. Neem vanavond nog even een paar Paracetasnolletjes!, zo noemen we die dingen. Voor jouw alle goeds. Groet van Toos en Piet

Laat een reactie achter op Piet van Es Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s