La Verna

img_20180902_2150102614219023627088102.jpg

pixlr_201809031725516971924795998177721436.jpg
img_20180902_215908717723471166445856.jpg

Na de hevige regen van gisteren is de rust terug in de natuur. De zon laat zich af en toe zien achter de wolken.
Druppels water glijden langzaam als een dominospel van het ene blad naar het andere. Sommigen zijn zo groot dat ik mezelf kan waarnemen. De rozenbottels en braambessen staan te glunderen en zijn klaar om in grootmoeders recept terecht te komen.
img_20180902_2211284046707658637484019.jpg

img_20180902_2210526644756348438617174.jpg

De dag begint stevig en langzaam opwaarts… Hoe hoger ik kom hoe meer valleien ik kan waarnemen vanwaar ik kom.
Af en toe kruis ik pelgrims die richting Assisi gaan, al fluisterend zeggen we elkander ‘Salve’, wat betekent gegroet. De flora verandert naarmate ik nader bij ‘La Verna’ kom.
Ik geniet verder van mijn weg en wat het me brengt. Dankbaar om het leven, dankbaar om wat is.pixlr_2018090309562990663070883556727376.jpg

img_20180902_2157518718470551815565415.jpg
img_20180902_1241228877069203391775738.jpg

Wanneer ik hoog uit een bos kom is het zicht adembenemend en verrassend. Monte Calvano. Vreugde…
Hoe langer ik deze plaats bewonder hoe meer ik besef vanwaar ik kom en wat ik heb bereikt. Niet enkel op fysiek vlak en wat zich rondom mij afspeelt, ook mijn innerlijke weg… Tranen rollen van mijn wangen van vreugde. Ik spreid mijn armen zijwaarts en draai rond om deze bijzonder en luchtige plaats ten volle in mij op te nemen. De zin ontbreekt me om verder te stappen, tot ik in de verte gedonder en bliksem zie. Grote witte volle wolken komen dichterbij. Tijd om verder te stappen…

img_20180903_1736228393544872309400347.jpg

img_20180903_173642882279538936867126.jpg
img_20180903_1738497640093196560184236.jpg

img_20180903_1738338336058428063430313.jpg

Aangekomen in La Verna is het wat wennen aan de luidruchtigheid van de mensen. Het is zondag. ‘Jasmine bij jezelf blijven’, gaat door meheen.
Ik krijg een plaats in het dormitorium en maak mijn nestje klaar. Wanneer ik de trap afdaal om het sanctuarium te bezichtigen, zie ik in een deuropening Luigi en Maria Pia, een verrassing… Ondertussen is het onweer dichter gekomen…regen…hagel…bliksem…donder…De goten en afvoerbuizen kunnen de hagel niet meer aan. In een mum van tijd stijgt het water op de weg, mijn voeten trotseren het ijs….brrr…
Ik denk nog even terug aan wat Luigi zei tegen Michel als we het hadden over de ‘credential’. “Zei heeft geen credential nodig, kijk wat op haar arm staat, dit is haar credential”.
Een eenvoudige zin van iemand die me van haar nog pluimen kent, die mijn tattoo zag en met een paar woorden zie wie ik ben, gewoon zonder meer. Dit moment draag ik verder in mijn hart.

img_20180902_221834453252181505369896.jpg

img_20180902_2222022243028707750343968.jpg

pixlr_201809031743143681899981159460271987.jpg

img_20180902_222644702834928454802953.jpg

img_20180902_1836188818631114055797499.jpg

img_20180902_184314_4593637667684873546509.jpg

img_20180902_190457806743076389611281.jpg
img_20180902_1927448273623907750571521.jpg

img_20180902_223259_0335318133698484443176.jpg

Een gedachte over “La Verna

Laat een reactie achter op Terry Dutrieu Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s