Duizend jarige Eik

image

14 juli 2015 – Spek, eieren,  vers gebakken brood.  Een stevig ontbijt.  Een sms van Peter naar Elfried ‘Waterfles niet vergeten in de koelkast’. Oh, wat schattig! Mijn uurwerk. Oeps, bijna 10 uur. De vraag ‘waar ben je morgen om elf uur’ van Jacqueline was me ontsnapt. Nog een selfie en ik vertrek richting de ‘Duizend jarige Eik’. Ik verlaat vandaag Limburg en ga terug Vlaams Brabant binnen. Een witte bestelwagen stopt. Een vrouw met een gevulde broodzak in de hand.  De bakker. ” We hebben elkander al eerder gezien op de baan”, vertel ik de vrouw. “Ja, waar gaat u eigenlijk heen”? “Naar de duizend jarige eik,  voor nu”. “Oh, dat is niet ver meer”, en de vrouw wijst me de weg. Ze stapt in auto. Even claxonneren en roept hardop “veel geluk” door het venster.  Terwijl inblijf wandelen neem ik de gsm.  Het notitie boekje.  Ik noteer in het kort het voorbije gesprek.  Op mijn rechterkant iets blinkend. Metaal kleur. Het komt dichterbij…. Te dicht. Een wagen in achteruit.
Een paar seconden,  meer is niet nodig.  Mijn wandelstokken. Het geluid van metaal. Mijn hand die me afduwd. Een kreet. Een zijsprong naar links. “Ben ik niet zichtbaar genoeg”, roep ik naar de chauffeur geschrokken. De chauffeur stapt uit. “Sorry ik had je niet gezien. Ik was gehaast. Gaat het met je”, vraagt de man zelf geschrokken.  “Haast en spoed is zelden goed en het is ok met me”, meld ik, beseffen dat dit voor mij ook geldig is.  Ik steek mijn hand uit.  Een stevige handdruk.  De man krijgt tranen in zijn ogen.  Ik geef hem een schouderklopje. “Je leeft maar één keer”, voeg ik toe. Ja, Jasmine, je leeft maar één keer. De telefoon verdwijnt in mijn zak. Aan de eik lees ik de geschiedenis.  Aan de andere kant zie ik een gekleurd jasje en hoor ik twee bekende stemmen.  Een blij weerzien,  een onverwachte ontmoeting. Jacqueline en Lieve, twee heel goede vriendinnen.

image

Een groot deel van de tocht wandelen we samen.  De tijd vliegt. Uitgehongerd komen we om half drie aan in Diest.  ‘Wannes Raps’. Ik wordt getrakteerd met een overheerlijke maaltijd.  Een dubbele verrassing.  Dank je dames. We bezoeken samen de prachtige Saint Sulpitius kerk en nemen dan terug afscheid van elkander.  Nog 7 km, Scherpenheuvel. Naar de Basiliek. Naar ‘De Pelgrim’, ik bel aan. Peter en Pater André ontvangen mij.

image

5 gedachtes over “Duizend jarige Eik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s